۱/۵
جنگها و درگیریهای مسلحانه اغلب با سخنان نفرتآمیز سیاستمداران و شلیک سلاحها توسط نظامیان آغاز میشوند؛ بیآنکه آغازگران آنها تصویر روشن و واقعبینانهای از پایان این خشونتها داشته باشند. فروشندگان و تولیدکنندگان اسلحه — تاجران مرگ و ویرانی — از ادامه جنگها سود میبرند، اما کودکان، با آنکه هیچ نقشی در شکلگیری این چرخه ویرانگر ندارند، از نخستین و آسیبپذیرترین قربانیان آن هستند.
در روز بینالمللی کودکان بیگناه قربانی تجاوز و خشونت، جامعه جهانی به یکی از دردناکترین واقعیتهای جنگ، خشونت، و درگیریهای مسلحانه توجه میکند: «اطفال»، همان کسانی که معمولا نخستین و آسیبپذیرترین قربانیان بحرانها هستند.
مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۱۹۸۲ این روز را در واکنش به رنج کودکان فلسطینی و لبنانی آسیبدیده از جنگ و خشونت اعلام کرد. با گذشت زمان، این روز به مناسبتی جهانی برای یادآوری رنج همه کودکانی تبدیل شد که زندگیشان در اثر جنگ، اشغال، آوارگی اجباری، خشونت سیاسی، تروریزم و دیگر بحرانهای انسانی آسیب دیده است.
در بسیاری از مناطق جهان، کودکان همچنان قربانی بمباران، گرسنگی، بیجاشدن، از دست دادن اعضای خانواده، تخریب مکاتب و شفاخانهها، قاچاق انسان، و آسیبهای شدید روانی ناشی از خشونت و ناامنی هستند.
بر بنیاد گزارش یونیسف، امروز میلیونها کودک در مناطق جنگی یا بحرانهای انسانی زندگی میکنند. بسیاری از آنان از آموزش، خدمات صحی، آب آشامیدنی سالم، سرپناه، و امنیت ابتدایی محرومند. جنگ و خشونت همچنین آسیبهای عمیق روانی و عاطفی بر کودکان برجای میگذارد که گاهی تا پایان عمر ادامه مییابد.
کودکان مسئول جنگها، رقابتهای سیاسی، اختلافات ایدئولوژیک، یا اشتباهات بزرگسالان نیستند. با این حال، آنان اغلب سنگینترین بهای خشونت را میپردازند.
حفاظت از کودکان تنها به کمکهای بشردوستانه محدود نمیشود. این مسئولیت به صلحسازی، همکاری بینالمللی، احترام به حقوق بینالملل، حفاظت از غیرنظامیان، و سرمایهگذاری در آموزش، صحت، و ثبات اجتماعی نیز وابسته است.