⏰ ۲
پس از حملهٔ مرگبار در ۲۲ اپریل ۲۰۲۵ در منطقهٔ بایساران، نزدیک پهلگام در کشمیر تحت ادارهٔ هند—که در آن ۲۶ تن، عمدتاً گردشگران هندو، جان باختند—تنشها میان دو کشور همسایه بهطور قابل توجهی افزایش یافته است. این رویداد یکی از مرگبارترین حملات علیه غیرنظامیان در کشمیر از سال ۲۰۰۰ بدینسو بهشمار میرود. با وجود درخواست عاجل دبیرکل سازمان ملل برای “خویشتنداری”، نشانهای از کاهش تنش دیده نمیشود.
در زمانی که صلح جهانی تحت فشار شدید قرار دارد، امکان وقوع جنگ میان دو کشور پرجمعیت و مجهز به سلاح هستهای، نه تنها نگرانکننده، بلکه فاجعهبار است.
جنگ برنده ندارد. جنگ هم سربازان و هم غیرنظامیان را میکشد، زیربناها را نابود میسازد و به محیط زیست صدمه میزند. اگر از سلاحهای کیمیاوی یا بیولوژیکی استفاده شود، ممکن است زمین برای سالها از بهرهبرداری زراعتی خارج گردد.
منابع مالی و انسانی که باید در تعلیم و تربیه، صحت، و رفاه اجتماعی سرمایهگذاری شود، بهجای آن به تجارت اسلحه اختصاص مییابد—تجارتی که حقیقتاً دادوستد مرگ است.
همچنان، جنگ باعث محدود شدن آزادیهای مدنی و سیاسی میشود. انتخابات به تعویق میافتد، حالت اضطراری اعلام میگردد و حاکمیت قانون زیر پا میشود. بدتر از همه، پس از ختم جنگ، فرماندهان نظامی پیشین معمولاً در لباس ملکی به صحنهٔ سیاست، اقتصاد و فرهنگ بازمیگردند و کشورها را برای سالها در گرو گذشته نگه میدارند.
جنگ همچنان موجب بیجا شدن گستردهٔ مردم میشود—چه در داخل کشور و چه فراتر از مرزها. میلیونها انسان وادار میشوند خانههایشان را ترک کرده، به حیث پناهنده یا بیجاشده به دنبال امنیت بگردند. این وضعیت، بحران جهانی پناهندگی را وخیمتر ساخته و فشار سنگینی را بر کشورهای همسایه وارد میکند. اما تمام این پیامدها قابل پیشگیری است.
اگر بهجای نظامیان و جنگطلبان، مدافعان صلح و رفاه مردم هدایت کشورها را در دست داشته باشند، آیندهٔ متفاوتی ممکن است.
مؤسسهٔ رویا هشدار میدهد که نباید فریب شعارهای ملیگرایانه، مذهبی یا فرهنگی را خورد که هدفشان شعلهور ساختن احساسات عامه و توجیه خشونت است. تاریخ نشان داده که جنگها اغلب با یک اتفاق، حتی با حادثهٔ ساختگی یا یک سخنرانی تحریکآمیز آغاز میشوند—اما مهار آن پس از آغاز بسیار دشوار است. جنگی که قرار بود یک هفته دوام داشته باشد، ممکن است تا ده سال ادامه پیدا کند.
ما از تمامی اشخاص و نهادهای صلحخواه دعوت میکنیم—رهبران دینی، سازمانهای جامعهٔ مدنی، مدافعان حقوق بشر و محیط زیست، دانشمندان، هنرمندان و رسانههای مستقل—تا از صدای جنگ فراتر روند. بگذارید عقل، دلسوزی و دوراندیشی راهنمای ما باشد، نه نظامیگری.
صلح یک انتخاب نیست—بلکه یک ضرورت فوری است.
پیش از آنکه دیر شود، باید اقدام کنیم.